درمان سندروم درد مزمن (CPS) با فیزیوتراپی، طب سوزنی و بلاک عصبی

سندروم درد مزمن

درد واکنش طبیعی بدن نسبت به یک آسیب یا بیماری  و هشداری است برای این که نشان دهد چیزی در بدن اشتباه است. هنگامی که بدن بهبود می‌یابد، معمولا احساس درد متوقف می‌شود. اما برای بسیاری از مردم درد تا مدت‌ها بعد از این که علتش برطرف شده ادامه پیدا می‌کند. در صورتی که این حالت 3 تا 6 ماه یا بیشتر طول بکشد، درد مزمن نامیده می‌شود.

این که کسی هر روز درد بکشد ممکن است تاثیر مخربی بر سلامت احساسی و جسمانی او داشته باشد. درمان سندرم خستگی مزمن ( CPS) سخت است، اما غیرممکن نیست. ترکیبی از روش‌های درمانی مانند مشاوره، فیزیوتراپی و تکنیک‌های آرامش‌بخش می‌تواند به کاهش درد و سایر نشانه‌های آن کمک کند.

دلایل ایجاد سندرم درد مزمن


جای تعجب نیست که بیماری‌هایی که موجب درد گسترده و طولانی مدت در بدن می‌شوند ، اغلب با سندرم درد مزمن مرتبط هستند. برخی از این بیماری‌ها عبارتند از:
استئوآرتریت: این نوع آرتروز عموما نتیجه فرسایش بافت‌های بدن بوده و هنگامی رخ می‌دهد که غضروف محافظ بین استخوان‌ها از بین می‌رود.
آرتریت روماتوئید: این یک بیماری خودایمنی است که باعث التهاب در مفاصل می‌شود.
کمر درد: این درد ممکن است ناشی از فشارهای عضلانی، تحت فشار بودن عصب، و یا آرتروز ستون فقرات (که تنگی کانال نخاعی نامیده می‌شود) باشد.
فیبرومالژیا: این یک بیماری عصبی است که موجب درد و حساسیت در قسمت‌های مختلف بدن (که با عنوان نقاط ماشه‌ای شناخته می‌شوند) می‌شود.
بیماری التهاب روده: این بیماری باعث التهاب مزمن دستگاه گوارش شده و می‌تواند باعث دردهای روده و درد شکم شود.
• آسیب‌های جراحی
• سرطان پیشرفته
حتی زمانی که این بیماری‌ها (با دارو یا دیگر روش‌های درمانی) بهبود می‌یابند، بعضی افراد همچنان درد مزمن را حس می‌کنند. این نوع درد به طور کلی ناشی از ارتباط نادرست بین مغز و سیستم عصبی است و به دلایل غیر قابل توضیح، این نوع درد ممکن است در بعضی افراد بدون هیچگونه عامل شناخته شده‌ای بروز پیدا کند. درد مزمن می‌تواند شیوه‌ رفتار نورون‌ها (سلول‌های عصبی مغز که کار انتقال و پردازش داده‌های حسی را انجام می‌دهند) را تغییر داده و باعث شود آن‌ها حساسیت بیشتری نسبت به پیام‌های درد داشته باشند. به عنوان مثال، بر اساس تحقیقات بنیاد آرتروز، 20 درصد از افراد مبتلا به استئوآرتریت که مفصل زانوی خود را تعویض کرده‌اند (و احتمالا دیگر نباید هیچ گونه دردی در مفصل زانوی خود داشته باشند) هنوز وجود درد مزمن را گزارش می‌دهند.

عوامل خطر


تحقیقات نشان می‌دهند که بعضی افراد بیشتر از دیگران احتمال ابتلا به سندرم درد مزمن را دارند. از جمله این افراد کسانی هستند که:

•    افرادی که به بیماری‌های مزمن و دردناکی مانند آرتریت مبتلا هستند.
•    افراد افسرده: متخصصان علت این موضوع را دقیقا نمی‌دانند، اما یک نظریه این است که افسردگی نحوه دریافت و تفسیر پیام‌های مغز از سیستم عصبی را تغییر می‌دهد.
•    افراد سیگاری: با این که تاکنون هیچ دلیل قطعی برای این مطلب وجود ندارد، اما کارشناسان در حال تحقیق در این موردند که چرا به نظر می‌رسد سیگار باعث بدتر شدن درد در بیماران مبتلا به آرتریت، فیبرومالژیا و سایر اختلالات درد مزمن می‌شود.
•    افراد بسیار چاق: طبق تحقیقات، 50 درصد از افرادی که به دنبال راهی برای درمان چاقی مفرط هستند، از درد متوسط تا شدید شکایت می‌کنند. کارشناسان مطمئن نیستند که این به خاطر اضطراب نسبت به اضافه وزن در بدن است یا به خاطر ارتباط پیچیده‌ای که بین چاقی و هورمون‌ها و متابولیسم بدن وجود دارد.
•    زنان: زنان نسبت به درد حساسیت بیشتری دارند. محققان حدس می‌زنند که این ممکن است به خاطر هورمون‌ها یا تفاوت چگالی فیبرهای عصبی زنان و مردان باشد.
•    افراد بالای 65 سال: افراد با بالا رفتن سن ، بیشتر مستعد ابتلا به انواع بیماری‌هایی هستند که ممکن است موجب درد مزمن می‌شوند.

علائم سندرم درد مزمن


سندرم درد مزمن تاثیر مخربی هم بر سلامت جسمی و هم بر سلامت روانی فرد دارد. زمانی که درد تقریبا تسکین یافته است ، ممکن است چیزهایی مثل افزایش اضطراب یا فعالیت بدنی باعث عود یا شدت گرفتن درد شوند. این علائم عبارتند از:

• درد مفصل
• دردهای عضلانی
• احساس سوزش
• خستگی شدید
• مشکلات خواب
• از دست دادن استقامت و انعطاف‌پذیری بدن به دلیل کاهش فعالیت
• مشکلات خلقی از جمله افسردگی، اضطراب و تحریک‌پذیری

مقایسه سندرم درد مزمن با فیبرومالژیا


اگرچه سندرم درد مزمن و فیبرومالژیا اغلب به طور همزمان فرد را مبتلا می‌کنند، اما دو اختلال متفاوتند. سندرم درد مزمن اغلب یک علت محرک قابل شناسایی دارد، مانند آرتریت یا شکستگی استخوانی که به درستی درمان نشده باشد. فیبرومالژیا - اختلال سیستم عصبی که مشخصه اصلی آن درد عضلات و مفاصل و خستگی است- اغلب علت مشخص و شناخته شده‌ای ندارد. اگر به عکس اشعه ایکس کسی که به فیبرومالژیا مبتلا است نگاه کنید، آسیب بافت یا آسیب عصبی پیدا نمی‌کنید. اما، فیبرمالژیا واقعا بر نحوه دریافت حس و انتقال پیام‌های درد عصب‌ها تاثیر دارد. و حتی هنگامی که درمان شده باشد، درد فیبرومیالژیا هنوز هم می‌تواند به شکل مزمن وجود داشته (در نتیجه باعث سندرم درد مزمن شود).

تشخیص سندرم درد مزمن


 

پزشک از شما درباره هر گونه بیماری یا آسیبی که ممکن است باعث شروع درد شده باشد سوال می‌کند. همچنین برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد نوع دردی که احساس می‌کنید و مدت زمانی که درگیر آن هستید سؤالات دیگری می‌پرسد. سوالاتی مثل این که:
• دردتان از چه زمانی شروع شد؟
• در کجای بدنتان درد دارید ؟
• درد شما شبیه به چیست ؟ آیا دردی نبض‌دار است (زق زق می‌کند)؟ حالت کوبیدن ( ضربه‎‎ای) دارد؟ یا حالت تیر کشیدن ؟  آیا شدید است؟ احساس له شدگی در ناحیه دردناک دارید؟ ایا در ناحیه دردناک حس گزیده شدن دارید؟ یا احساس سوزش؟ و...
• از 1 تا 10 چه نمره‌ای به شدت درد خود می‌دهید؟
• به نظرتان چه چیزهایی دردتان را برطرف کرده و چه چیزهایی ان را بدتر می‌کند؟
• آیا تا کنون درمانی درد شما را تسکین داده است؟

آزمایش‌های‌ تصويربرداری

آزمایش‌های تصویربرداری می‌تواند نشان دهند که آیا بیمار آسیب مفصلی یا مشکلات دیگری که موجب درد شده باشد دارد یا خیر:
• سی‌تی‌اسکن، یا توموگرافی کامپیوتری: نوعی تصویربرداری با اشعه ایکس قدرتمند است که تصاویر دقیقی از داخل بدن فرد ایجاد می‌کند.
• MRI یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی:  در این روش از یک میدان مغناطیسی و امواج رادیویی برای ساخت تصاویری از اعضای بدن و ساختار درونی آن استفاده می‌شود.
• عکس اشعه ایکس: این روش از تاباندن اشعه‌های ضعیف ایکس به بدن برای ایجاد تصاویری از ساختارهای آن استفاده می‌کند.

درمان سندرم درد مزمن


برای درمان درد مزمن، پیام‌های درد را در مسیر پوست تا نخاع، و از نخاع به تالاموس و قشر مغز متوقف می‌کنند. روش‌های درمانی سندرم درد مزمن از روش‌های درمانی معمول تا درمان‌های مبتنی بر طب مکمل را شامل می‌شود.

داروهای مسکن

 برای کاهش درد مزمن اغلب از داروهای مسکن استفاده می‌شود. داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن و ناپروکسن می‌توانند تا حدودی در تسکین درد موثر باشند. استامینوفن نیز معمولا برای کاهش درد استفاده می‌شود. این داروها معمولا اول به صورت آزمایشی مصرف می‌شوند. داروهای دیگر مانند کورتیکواستروئیدها درد حاصل از سرطان استخوان را کاهش می‌دهند و داروهای ضد تشنج در کاهش درد حاصل از آسیب‌های عصبی موثرند. برخی از انواع داروهای ضد افسردگی نیز برای دردهای مرتبط با اعصاب مفید هستند.

تحریک الکتریکی عصب از طریق پوست

در روش تحریک الکتریکی عصب از راه پوست (TENS)، با استفاده از الکترودهایی، انرژی الکتریکی را از طریق پوست به عصب می‌فرستد. اگر چه چگونگی تاثیر TENS در کاهش درد مشخص نیست ، اما به نظر می‌رسد انرژی الکتریکی باعث می‌شود واکنش طبیعی‌ای در نخاعی شروع شود که درد را از بین می‌برد.  روش TENS برای همه افراد جواب نمی‌دهد، اما برای بعضی افراد ، تا حدودی باعث تسکین درد می‌شود.

بلوک عصبی

 اگر فردی از درد مزمنی که یک یا چند عصب خاص او را درگیر کرده رنج می‌برد، می‌تواند روش بلاک عصبی را برای درمان به کار ببرد. در این روش انتقال پیام‌های درد به طور موقت یا دائمی از طریق آن عصب خاص متوقف می‌شود. برای این کار یک بی‌حس کننده تزریقی، انتقال پیام‌های درد را در عصب متوقف می‌کند. همچنین می‌توان از طریق جراحی یا درمان‌های گرما- سرما عصب را تخریب کرد. با این وجود، در این روش هم امکان بازگشت درد وجود دارد و هم ممکن است برخی افراد توانایی حس یا حرکت را در قسمتی از بدن که عصب تخریب شده از دست بدهند.

طب سوزنی

 طب سوزی برای درمان بسیاری از بیماری‌های دردناک، از جمله میگرن و کمر درد استفاده می‌شود. در طب سوزنی، سوزن‌های نازکی را زیر پوست در نقاط خاصی از بدن وارد می‌کنند. این احتمال وجود دارد که طب سوزنی مواد شیمیایی مسکن طبیعی را در نخاع تحریک ‌کنند. تکنیک‌های آرام‌سازی و مراقبه نیز می‌توانند ماهیچه‌ها را آرام کرده، اضطراب را کم و به کاهش درد کمک کنند.

بیوفیدبک

بیوفیدبک ممکن است بتواند درد مزمن را از بین ببرد. در روش بیوفیدبک، میزان تنفس، ضربان قلب و دیگر واکنش‌های طبیعی بدن فرد اندازه‌گیری شده و ان‌ها را به شکل نور یا صدا برمی‌گرداند. پس از آن افراد یاد می‌گیرند که چطور عملکردهای طبیعی بدن خود را از طریق تکنیک‌های ارام‌سازی و شناختی کنترل کنند.

درمان‌های روانشناختی

اشکال مختلفی از درمان‌های روانشناختی برای کمک به کاهش درد مزمن استفاده شده است. درمان‌ شناختی به افراد کمک می‌کند که افکار مثبت را جایگزین افکار منفی کنند و رفتار درمانی تلاش می‌کند تا سطح فعالیت افراد مبتلا به درد مزمن را تغییر دهد.

مدیریت درد مزمن


درد مزمن  را می‌توان به خوبی مدیریت کرد. در صورتی که به برنامه مدیریت و کنترل درد خود مقید باشید می‌تواند در کاهش علائم درد شما مفید باشد. درد فیزیکی با درد عاطفی در ارتباط است، به همین دلیل درد مزمن می‌تواند میزان استرس افراد را افزایش دهد. کسب مهارت‌های عاطفی می‌تواند به شما کمک کند تا با استرس‌های مربوط به بیماری خود مقابله کنید. در اینجا چند نکته برای کاهش استرس بیان می‌شود:
• از بدن خود خوب مراقبت کنید: خوب غذا خوردن، خواب کافی و ورزش منظم می‌توانند بدن را سالم نگه داشته و احساس استرس را کاهش دهند.
• فعالیت‌های روزانه خود را ادامه دهید: با انجام فعالیت‌هایی که از آن‌ها لذت می‌برید و ارتباط برقرار کردن با دوستان خود ، می‌توانید خلق و خوی خود را بهبود داده و استرستان را کاهش دهید. درد مزمن ممكن است انجام بعضی کارها و وظایف را مشکل كند. اما گوشه‌گیر شدن می‌تواند دیدگاه شما نسبت به بیماریتان را بدتر کرده و حساسیت شما را به درد افزایش دهد.
• به دنبال کسانی باشید که از شما حمایت کنند: دوستان، خانواده و گروه‌های حمایتگر می‌توانند به شما کمک کرده و در مواقع سخت مایه تسلی شما باشند. چه در انجام کارهای روزانه خود دچار مشکل شده باشید، و چه صرفا به دنبال راهی باشید که حال و هوایتان بهتر شود، یک دوست صمیمی یا کسی که دوستش دارید می‌تواند حمایتی را که شما به آن نیاز دارید برا اورده کند.

به این پست امتیاز دهید.
درمان سندروم درد مزمن (CPS) با فیزیوتراپی، طب سوزنی و بلاک عصبی
5 از 1 رای