درمان پیریفورمیس ناشی از گرفتگی عضلات پری فورمیس با و بدون جراحی

سندرم پیریفورمیس یک اختلال عصبی غیر عادی است که زمانی اتفاق می‌افتد که عضله پیریفورمیس عصب سیاتیک را فشرده می‌کند. عضله پیریفورمیس یک عضله مسطح نوار مانند است که در باسن و در نزدیکی بالای مفصل لگن قرار دارد. این عضله در حرکت پایین بدن مهم است، زیرا مفصل لگن مستحکم کرده و بالا نگه می‌دارد و ران را برای جدا شدن از بدن می‌چرخاند. این عضله به شما این امکان را می‌دهد که راه بروید، وزن خود را از روی یک پا به پای دیگر بی‌اندازید و تعادل خود را حفظ کنید. همچنین در ورزش‌هایی که شامل بلند کردن و چرخاندن ران است، به طور خلاصه، تقریبا در هر حرکت باسن و پاها استفاده می‌شود. عصب سیاتیک یک عصب ضخیم و بلند در بدن است. این عصب از کنار یا از داخل عضله پری فورمیس عبور می‌کند، تا پایین پشت پا می‌رود و در نهایت به اعصاب کوچک‌تر در انتهای پا ختم می‌شود. فشرده شدن عصب می‌تواند در اثر اسپاسم عضله پیریفورمیس اتفاق بیفتد.

سندرم پری فورمیس وضعیتی است که در آن عضله پیریفورمیس، واقع در ناحيه باسن، دچار اسپاسم می‌شود و سبب درد در ناحيه باسن می‌گردد. عضله پری فورمیس همچنین می‌تواند عصب سیاتیک مجاور را تحریک کند و باعث درد، بی حسی و سوزن سوزن شدن در طول پشت پا و داخل پا شود (مشابه با درد سیاتیک). اگر دچار گرفتگی و درد در ناحیه باسن هستید ممکن است به سندرم پیریفورمیس مبتلا شده باشید. بنابراین لازم است سریعا به پزشک متخصص مراجعه نموده و پیش از تشدید درد و گرفتگی برای درمان آن اقدام نمایید. برای رزرو وقت ملاقات با دکتر غفرانی، متخصص درد در کیلینیک درد ماهان می‌توانید با شماره‌های 02188866619 - 02188866629 - 092188866632 تماس حاصل فرمایید. همچنین می‌توانید به آیدی تلگرام doctorghofrani@ مراجعه کنید.

دلایل سندرم پیریفورمیس چیست؟


علت اصلی سندروم پری فورمیس این است که عصب سیاتیک توسط عضله پیریفورمیس در باسن گیر می‌افتد که می‌تواند تنها در یک طرف بدن یا در هر دو طرف رخ دهد. بسیاری از افراد سالمند مبتلا به سندرم پیریفورمیس، دچار اختلالات فیزیکی در عضلات اطراف عصب سیاتیک می‌شوند که اغلب به علت استفاده بیش از حد از عضله یا آسیب‌های قبلی می‌باشد. دو نوع سندرم پیریفورمیس وجود دارد: اولیه (ناشی از تغییرات آناتومیک، مانند شکاف عضله یا عصب) و ثانویه (ناشی از علت ناگهانی، از جمله تروما). تحقیقات نشان می‌دهند که موارد ثانویه بسیار رایج‌تر هستند، در میان بیماران مبتلا به سندرم پری فورمیس، کمتر از 15 درصد موارد علل اولیه دارند. به دلایل مختلف افراد به سندرم پیریفورمیس دچار می‌شوند، گاهی اوقات به علت کشش یا استفاده بیش از حد از عضلات نزدیکی لگن یا باسن در طول کار یا ورزش، تجربه تروما و یا آسیب به پایین بدن و یا تجربه التهاب زیاد و گسترده در بدن که موجب تشدید ضعف عضلات می‌شود.

علائم سندروم پیریفورمیس چیست ؟


اغلب بیماران گرفتگی شدید در باسن و درد شبیه سیاتیک تا پشت ران، ساق و پا را توصیف می‌کنند. علائم معمول سندرم پیریفورمیس ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  •  درد خفیف در باسن
  •  درد انتشاری تا پشت ران، ساق و پا (سیاتیک)
  •  درد هنگام بالا رفتن از پله یا شیب‌ها
  •  افزایش درد پس از نشستن طولانی مدت
  •  کاهش محدوده حرکتی مفصل ران

علائم سندرم پیریفورمیس اغلب پس از نشستن طولانی مدت، راه رفتن و یا دویدن، بدتر می‌شوند و پس از دراز کشیدن به پشت ممکن است بهتر شود.

عوامل خطر


  •  داشتن بیش از 40 سال، سندرم عضلات پیریفورمیس اغلب در افراد 40-50 ساله اتفاق می‌افتد.
  •  زن بودن، محققان معتقدند که زن‌ها به علت بیومکانیک مربوط به پهن‌تر بودن عضلات چهارسر ران در بدن‌شان، بیشتر از مردان تحت تاثیر قرار می‌گیرند. بعضی از گزارشات نشان می‌دهد که زنان شش برابر بیشتر از مردان در معرض احتمال ابتلا به سندرم پیریفورمیس قرار دارند.
  •  سابقه آسیب به ناحیه لگن، باسن و یا ران
  •  داشتن سابقه درد عصب سیاتیک، بیرون زدن دیسک یا سایر مشکلات نخاعی
  •  فعالیت‌های تکراری و شدید با استفاده از پایین بدن (به ویژه دویدن طولانی مدت، اسکات زدن و پیاده روی با فرم نادرست، بدون استراحت کافی بین تمرینات)
  •  نشستن طولانی مدت، به عنوان مثال پشت میزتان در محل کار یا در طی رفت و آمد در ماشین، که می‌تواند منجر به جلو آمدن سر و عموما یک شیوه زندگی غیر متحرک شود.
  •  خوردن یک رژیم غذایی بسیار التهابی، که خطر کمبود و عدم تعادل الکترولیتی را افزایش می‌دهد.
  •  داشتن اضافه وزن یا چاق بودن و یا حتی بسیار کم وزن بودن، که می‌تواند عضلات را تضعیف کند.
  •  داشتن اختلال آناتومیک در عضله پری فورمیس (یک علت رایج)

تشخیص سندرم پیریفورمیس


تشخیص سندرم پیریفورمیس بر اساس بررسی تاریخچه بیمار، یک معاینه فیزیکی و احتمالا تست‌های تشخیصی انجام می‌شود. سندروم پیریفورمیس اغلب از طریق فرایند رد شرایط دیگری که ممکن است باعث ایجاد نشانه‌های بیمار شوند مانند فتق دیسک یا اختلال در عملکرد مفصلی سایکرولیک، تشخیص داده می‌شود.

معاینه فیزیکی شامل بررسی لگن و پاها می‌باشد تا بیبنند آیا حرکت موجب افزایش درد کمر یا درد اندام تحتانی (درد سیاتیک) می‌شود یا خیر. به طور معمول، حرکت لگن درد را تازه می‌کند. معاینه نیز علل احتمالی درد ناشی از سیاتیک، مانند آزمایش حساسیت موضعی و قدرت عضلانی را شناسایی کرده یا رد می‌کند.

تاریخچه پزشکی شامل بررسی عمیق علائم بیمار می‌باشد، از جمله اینکه چه موقعیت‌ها یا فعالیت‌هایی علائم را بهتر یا بدتر می‌کنند، علائم چه مدت وجود دارند، آیا به تدریج یا پس از آسیب شروع می‌شوند و چه درمان‌هایی مورد آزمایش قرار گرفته‌اند. این تارخچه همچنین شامل بررسی شرایطی مانند آرتروز است که ممکن است در خانواده بیمار رایج باشد.

اشعه ایکس و سایر مطالعات تصویربرداری ستون فقرات نمی‌توانند تشخیص دهند که آیا عصب سیاتیک در عضله پری فورمیس تحریک شده است یا خیر. با این حال، آزمایشات تشخیصی (مانند اشعه ایکس، ام آر آی و آزمایش‌های هدایت عصب) ممکن است انجام شود تا سایر شرایطی که موجب بروز علائم مشابه با سندرم پیریفورمیس می‌شوند، حذف گردند. تزریق بی حسی با یا بدون استروئید می‌تواند به فهم این مسئله کمک کند که آیا عضله پری فورمیس منبع علائم است یا خیر.

سندروم پیریفورمیس چگونه درمان می‌شود؟


روش‌های مختلف درمان و تسکین درد عصب پیریفورمیس عبارتند از:

رژیم غذایی و مکمل‌های ضد التهابی

شیوه زندگی خاص، فاکتورهای خطر شخصی و شغلی باعث می‌شوند که فرد با احتمال بیشتری از درد عضلانی و عصبی رنج ببرد. این عوامل شامل سن بالاتر، سطح بالای استرس روانی که عضلات را دچار گرفتگی می‌کند، اضافه وزن و چاقی، نشستن برای مدت طولانی، سیگار کشیدن و خوردن رژیم دارای مواد مغذی کم می‌باشند. همه این‌ها می‌توانند التهاب را افزایش دهند، که باعث می‌شود بهبودی از آسیب سخت‌تر شود و درد، تورم و عوارض را افزایش می‌دهد. مصرف یک رژیم حاوی مواد مغذی، و دارای مواد فرآوری کم و مصرف مکمل‌ها می‌تواند به شما کمک کند تا سریع‌تر بهبود یابید، وزن سالم خود را در طول زمان حفظ کنید و با ورزش یا تمرین بهتر بهبودی پیدا کنید. سعی کنید میزان مصرف موادی از قبیل شکر، گوشت فرآوری شده، محصولات اسپری شده با مواد شیمیایی، محصولات غلات تصفیه شده، الکل و تنقلات بسته بندی را محدود کنید. غذاهای حاوی پتاسیم بیشتر و منابع منیزیم، از جمله سبزیجات برگ سبز، سیب زمینی و آوکادو، را برای کاهش اسپاسم عضلانی و درد بیشتر مصرف کنید. چربی‌های سالم مانند روغن زیتون و روغن نارگیل فوق العاده خالص و همچنین پروتئین‌های کم چربی (تخم مرغ‌های غیر پرورشی، گوشت حیوانات تغذیه شده با علف، ماهی‌های وحشی) و مواد غذایی تخمیر شده و دیگر مواد غذایی پروبیوتیک نیز مهم هستند.

سرما و گرما درمانی

با استفاده از کمپرس گرم و سرد می‌توان درمان این بیماری را تسریع نمود که به صورت زیر است:

بسته‌های یخ و ماساژ یخ

به محض بروز درد، در یک موقعیت راحت روی شکم دراز بکشید و حدود 20 دقیقه یک بسته یخ روی ناحیه درد قرار دهید. در صورت لزوم هر 2 تا 4 ساعت تکرار کنید. ترکیب ماساژ ملایم با یخ می‌تواند مفیدتر باشد. روی شکم دراز بکشید و از فردی بخواهید به آرامی ناحیه دردناک را با یک یخ بزرگ ماساژ دهد. اگر یخ به طور مستقیم روی پوست (به جای بسته یخ) اعمال می‌شود، برای جلوگیری از یخ زدگی زمان را به 8 تا 10 دقیقه کاهش دهید. اگر معمولا پس از فعالیت‌های خاصی درد افزایش می یابد، بهتر است بلافاصله پس از فعالیت یخ روی ناحیه قرار گیرد.

گرما درمانی

بعضی از افراد دریافته‌اند که جایگزینی سرما با گرما مفید خواهد بود. اگر از یک پد حرارتی استفاده می‌کنید، بر روی شکم دراز بکشید، پد حرارتی را به مدت 20 دقیقه روی ناحیه دردناک قرار دهید. اطمینان حاصل کنید که روی پد حرارتی از به خواب نروید، زیرا ممکن است به سوختگی پوست منجر شود.

کشش‌هایی برای سندرم پری فوریس

برخی از ورزش‌های کششی برای پری فوریس، همسترینگ و عضلات صاف کننده لگن ممكن است باعث كاهش علائم دردناک در امتداد عصب سیاتیک شوند و دامنه حركت بیمار را بازگردانند که عبارتند از:

کشش‌های پیریفوریس

راه‌های مختلفی برای کشش عضله پری فوریس یک فرد وجود دارد. دو راه ساده عبارتند از:

  •  به پشت دراز بکشید به گونه‌ای که هر دو پا روی زمین صاف باشند و هر دو زانوها خم شوند. زانوی راست را به سمت سینه بکشید، زانو را با دست چپ بگیرید و آن را به سمت شانه چپ بکشید و کشش را حفظ کنید. برای طرف دیگر تکرار کنید
  •  به پشت دراز بکشید به گونه‌ای که هر دو پا روی زمین صاف باشند و هر دو زانوها خم شوند. مچ پای را ست را روی زانوی پای چپ قرار دهید. ران چپ را به طرف قفسه سینه بکشید و کشش را حفظ کنید. برای طرف دیگر تکرار کنید
    هر کشیدگی پری فوریس باید به مدت 5 ثانیه برای شروع نگه داشته شود و به تدریج تا 30 ثانیه طول بکشد و هر روز 3 بار تکرار شود.

کشش‌های همسترینگ

کشیدگی همسترینگ (عضله بزرگ در طول پشت ران) برای کاهش هر نوع درد سیاتیک بسیار مهم است. روش‌های متعددی برای کشش همسترینگ وجود دارند:

  • دو صندلی را رو به روی یکدیگر قرار دهید. روی یک صندلی بنشینید و پاشنه یک پا را روی صندلی دیگر قرار دهید. به جلو تکیه دهید، به روی لگن خم شوید تا زمانی که کشش ملایمی را در پشت ران احساس کنید، و این کشش را حفظ کنید.
  •  روی پشت دراز بکشید و هر دو پا را صاف کنید. یک پا را به سمت بالا بکشید و آن را با نگهداشتن داخل یک حوله بسته شده در پشت پا صاف کنید، تا زمانی که کشش خفیفی در امتداد پشت ران احساس شود. مجددا تلاش کنید تا 30 ثانیه کشش را انجام دهید و هر روز سه بار تکرار کنید.

طب فیزیکی برای سندروم پری فوریس

علاوه بر کشش پایه‌ای، یک برنامه جامع فیزیوتراپی و ورزش برای شرایط هر فرد می‌تواند ایجاد شود.

ورزش‌های دامنه حرکتی

یک متخصص طب فیزیکی، متخصص فیزیوتراپی، پزشک کایروپراکتر یا سایر پزشکان واجد شرایط می‌توانند یک برنامه سفارشی شامل تمرینات کششی و دامنه حرکتی برای کمک به کشش عضلات و کاهش اسپاسم تدارک ببینند.

ماساژ عمقی

ماساژ عمیق توسط یک متخصص طب فیزیکی یا متخصص واجد شرایط دیگر با افزایش جریان خون به ناحیه و کاهش اسپاسم عضلانی باعث بهبودی می‌شوند.

داروهایی برای درد سیاتیک

از آن جایی که اکثرا بروز درد شامل برخی از انواع التهاب می‌باشد، داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAID) مانند ایبوپروفن یا ناپروکسین ممکن است باعث کاهش التهاب در ناحیه آسیب دیده شوند.

تزریقات

برای درد شدید سیاتیک ناشی از سندرم پری فوریس، تزریق ممکن است بخشی از درمان باشد.

تزریق پری فوریس

بی‌حسی موضعی و کورتیکواستروئیدها ممکن است به طور مستقیم به عضله پری فورمیس تزریق شود تا به کاهش اسپاسم و درد کمک کند. هدف تزریق معمولا کاهش درد حاد به منظور پیشرفت در درمان طب فیزیکی است.

تزریق بوتاکس

برای اسپاسم مداوم عضلات پیریفورمیس که به درمان با تزریقات بیهوشی یا کورتیکواستروئید مقاوم است، تزریق سم بوتولینوم (یعنی بوتاکس)، یک عامل تضعیف عضله، ممکن است مفید باشد. هدف تزریق این است که به آرامش عضلات و کاهش فشار وارده به عصب سیاتیک کمک کند. هدف هر دو تزریق این است که به بهبود بیمار با کشش و طب فیزیکی کمک نماید، به طوری که هنگامی که اثر تزریق از بین می‌رود عضه در حالت کشیده و آرامش باقی بماند.

الکتروتراپی برای سندرم پیریفورمیس

استفاده از تحریک الکتریکی به باسن با یک دستگاه تحریک عصبی الکتریکی از طریق پوست (TENS) یا محرک جریان مداخله ای (IFC) می‌تواند به جلوگیری از درد و کاهش اسپاسم عضلانی مرتبط به سندرم پری فورمیس کمک کند. در موارد مداوم و ماندگار، عضله پیریفورمیس ممکن ست برای کاهش علائم بریده شود، اما این کار به ندرت انجام می‌شود.

جراحی

جراحی ممکن است در نظر گرفته شود، اما معمولا تنها به عنوان آخرین راه حل مورد استفاده قرار می‌گیرد. دو روش استفاده می‌شوند. اولین راه این است که تاندون پیریفوریس از جایی که به عضله بزرگتر بالای استخوان ران (برآمدگی روی لگن) متصل می‌گردد، بریده می‌شود. روش دیگر این است که برش از داخل عضله پری فوریس انجام می‌شود تا فشار روی عصب سیاتیک برداشته شود. این روش‌ها معمولا به صورت سرپایی انجام می‌شوند، به این معنی که می‌توانید در همان روز جراحی به خانه برگردید. در برخی موارد ممکن است لازم باشد یک شب در بیمارستان بمانید. هر دو روش می‌توانند تحت بیهوشی عمومی یا تحت نوعی بی‌حسی نخاعی انجام شود.

پس از جراحی

پس از عمل جراحی جراح شما ممکن است برای سندرم پری فورمیس انجام طب فیزیکی را تجویز کند. احتمالا فقط به جلساتی به مدت چهار تا شش هفته نیاز دارید. انتظار می‌رود بازیابی کامل تا سه ماه طول بکشد. در طول درمان پس از جراحی، ممکن است درمانگر شما از درمان‌هایی نظیر گرمادهی یا یخ درمانی، تحریک الکتریکی، ماساژ و اولتراسوند استفاده کند تا به رفع درد و اسپاسم عضلانی کمک کند. سپس یاد خواهید گرفت که چگونه با ایجاد کمترین فشار روی ناحیه در حال بهبودی، با خیال راحت حرکت کنید. پس از این که برنامه توانبخشی کامل شد، تمرینات سخت‌تر را شروع خواهید کرد. هدف این است که با ایمنی قدرت و عملکرد خود را افزایش دهید. زمانی که جلسات درمان به پایان می‌رسد، متخصص به شما کمک می‌کند تا به فعالیت‌هایی که از آن لذت می‌برید بازگردید. در حالت ایده‌آل، می‌توانید فعالیت‌های طبیعی خود را ادامه دهید. ممکن است در مورد شناخت فعالیت‌های بی خطر و یا چگونگی تغییر شیوه فعالیت خود نیاز به راهنمایی داشته باشید.

پیشگیری از سندرم پیریفورمیس


از آن جایی که سندروم پری فورمیس معمولا در اثر ورزش یا حرکتی مانند دویدن یا پرش به جلو ایجاد می‌شود که به طور مکرر بر عضله پری فورمیس فشار وارد می‌کند، پیشگیری اغلب به فرم صحیح مرتبط است. از دویدن یا تمرین روی تپه یا سطوح ناهموار اجتناب کنید. قبل از فعالیت به طور صحیح گرم کنید و به آرامی شدت فعالیت را افزایش می‌یابد. هنگام دویدن، راه رفتن یا ورزش، وضعیت مناسبی داشته باشید. اگر درد رخ دهد، فعالیت را متوقف کنید و تا زمانی که درد برطرف شود، استراحت کنید.

به این پست امتیاز دهید.
درمان پیریفورمیس ناشی از گرفتگی عضلات پری فورمیس با و بدون جراحی
3.67 از 3 رای